Deelnemen aan het WMC is iets waar je lang naartoe leeft. Vanaf het moment dat je weet dat je mee gaat doen, begint de voorbereiding eigenlijk al. Nu we bijna aan het einde van onze muzikale reis zijn, merk je pas hoeveel erbij komt kijken. Het is intensief, maar juist dat maakt het zo bijzonder.

Repeteren doe je natuurlijk samen tijdens de repetities, maar het echte werk gebeurt ook thuis. Eindeloos dezelfde passages oefenen, totdat de techniek in je vingers zit en je longinhoud groot genoeg is om een compleet werk zonder ademnood door te komen. Soms vraag je je af of je je instrument bespeelt, of dat het instrument jou bespeelt. Uiteindelijk wil je niet alleen je eigen partij beheersen, maar vooral bijdragen aan het geheel.

Dat voel je ook tijdens de repetities. Iedereen werkt toe naar hetzelfde doel. Eén voor allen, allen voor één. Je neemt verantwoordelijkheid voor je eigen partij, maar tegelijkertijd help je elkaar vooruit. Juist die gezamenlijke drive zorgt ervoor dat het orkest groeit en dat iedereen nét een stapje extra zet.

Dat extra stapje geldt trouwens ook thuis. Met twee kinderen onder de vijf jaar, een partner die onregelmatige diensten werkt én een verbouwing is het niet vanzelfsprekend om iedere repetitie aanwezig te zijn. Er moest regelmatig flink gepuzzeld worden in de agenda. Dankzij de hulp van familie is het toch gelukt om bijna alle repetities bij te wonen.

Naast het repeteren en de concerten heb ik ook meegewerkt aan de communicatie rondom het WMC-traject. Flyers, posters, programmaboekjes… Het was mooi om ook achter de schermen een klein steentje bij te dragen. En zo zijn er heel veel mensen die, vaak achter de schermen, hun bijdrage leveren. Juist dat maakt een vereniging zo bijzonder.

Samen met mijn broer en zus speel ik in het orkest. In de drukte van alledag zien we elkaar lang niet zo vaak, maar door de harmonie zien we elkaar toch bijna iedere week even. Muziek verbindt, letterlijk. En alsof dat nog niet gezellig genoeg is, vormen mijn zus Melissa, en onze vriendin Esther, Sjwester en ik een trouw reisgezelschap naar concerten. De autoritten vliegen al kletsend voorbij.

Voor mij is dát misschien wel de grootste kracht van onze deelname aan het WMC. Natuurlijk draait het om een topprestatie neerzetten. Maar het gaat net zo goed om verbinding. Om samen ergens maandenlang naartoe werken. Om vriendschappen, familie en de passie die je samen deelt.

Daar kijk ik uiteindelijk misschien nog wel het meest naar uit: samen op dat podium staan, wetend hoeveel werk, inzet en plezier eraan vooraf zijn gegaan. En natuurlijk hoop ik dat ik er zelf ook een betere muzikant van ben geworden. Tegelijkertijd besef ik hoe bijzonder het is dat je een instrument kunt bespelen en samen muziek kunt maken. Dat is ook iets wat ik graag wil doorgeven aan mijn kinderen. Ik hoop dat ze ontdekken hoeveel plezier, verbinding en doorzettingsvermogen muziek kan brengen.

Als ik andere muzikanten één tip mag geven, is het deze: laat je niet tegenhouden door het idee dat iets te moeilijk is. Blijf oefenen, blijf nieuwsgierig en blijf erin geloven. En als er dan toch eens iets misgaat? Gewoon heel wichtig blijven kijken…